Gister kregen we een antwoord terug van de schuldbemiddelaar. Totaal schuld met aftrek deurwaarder enz is toch nog 26000 euro. Vraag me af hoe dit zit en heb haar dan ook om een kopie gevraagd want dit is meer dan wat de totale schuld eigenlijk was. Vind het daarom nogal vreemd.
Dan vertelde ze me dat we, wanneer we op deze manier blijven doorgaan er 90 euro afgelost kan worden en er een looptijd van 26 jaar aan vast zou hangen. Ik dacht dat ik gek werd! Na berekening besefte ik wel dat ze mijn loon niet meegeteld had dus daar heb ik haar even op geattendeerd.
Ze vertelde dat de maximale looptijd 5 jaren zou zijn, het ligt eraan hoeveel je kan aflossen. Nu tel ik voor mezelf dus maar even die 600 euro plus die 90 euro is 690 euro per maand x 36 maanden dan kom ik uit op 26000 euro. Nou ja dat is dan nog te overzien.
Daarbij komt dat we flink besparen. Dus echt heel slecht zouden we het die drie jaren helemaal niet hebben.
Onze jongste telg is 1 jaar, over 1,5 jaar gaat hij naar school waardoor ook ik meer kan werken en de collectieve schuldbemiddeling dan toch nog versneld afgelost zou kunnen worden. Ik streef nu dus naar twee jaar en hoop dat dit mag gaan lukken.
dinsdag 29 september 2009
Besparen op de boodschappen deel 1
Het leefloon was weer binnen en daarom hebben we vandaag maar een besparend dagje boodschappen gedaan. Daarna netjes alles ingevuld in het kasboekje en toch weer even een schok. De luiers, verzorgingsproducten, boodschappen en kattenvoer (was op) en daarnaast de LPG maakte het toch al op een bedrag van 90 euro.
Twee pakjes sigaretten erbij en we zaten aan de 101 euro voor deze week. Slik dus. Ik wilde namelijk niet meer dan 120 euro per week gaan uitgeven voor alles. Ben heel erg benieuwd hoe dat gaat lukken. Volgens de man heb ik al weer teveel ingeslagen. (we gaan normaal ineens voor 2 a 3 weken). Ik hoop het maar want anders was het nu niet bepaald besparen te noemen.
In ieder geval hebben we dus nog zes dagen te gaan met 19 euro en tot op heden ook geen idee waarvoor ik het nodig zou moeten hebben dus dat is weer een pluspunt.
De vaste lasten waren deze maand weer iets lager dan vorige maand namelijk 400 euro waardoor er nu dus nog precies 500 euro over is voor de rest van de maand. (die dus vandaag financieel is ingegaan).
Normaal redden we het wel, maar dan met twee dagen blut zijn. Nu wil ik eens zo besparen dat ik niet blut ben en evengoed doorgaan met het vullen van de potjes met kleingeld. (want als we dat niet deden zou ik het wel redden, maar weer niet sparen)
In ieder geval was er wel een leuke aanbieding in de Lidle. Bananen een kilo voor 0,99 euro. Hier zijn de kinderen dol op bananen dus kwam even goed uit.
Ach we zien wel weer. Mijn humeur begint weer op te krikken dus dat zit wel goed. Nu verder leven en genieten van de kleine dingen en besparen opnieuw als een sport gaan zien.
Twee pakjes sigaretten erbij en we zaten aan de 101 euro voor deze week. Slik dus. Ik wilde namelijk niet meer dan 120 euro per week gaan uitgeven voor alles. Ben heel erg benieuwd hoe dat gaat lukken. Volgens de man heb ik al weer teveel ingeslagen. (we gaan normaal ineens voor 2 a 3 weken). Ik hoop het maar want anders was het nu niet bepaald besparen te noemen.
In ieder geval hebben we dus nog zes dagen te gaan met 19 euro en tot op heden ook geen idee waarvoor ik het nodig zou moeten hebben dus dat is weer een pluspunt.
De vaste lasten waren deze maand weer iets lager dan vorige maand namelijk 400 euro waardoor er nu dus nog precies 500 euro over is voor de rest van de maand. (die dus vandaag financieel is ingegaan).
Normaal redden we het wel, maar dan met twee dagen blut zijn. Nu wil ik eens zo besparen dat ik niet blut ben en evengoed doorgaan met het vullen van de potjes met kleingeld. (want als we dat niet deden zou ik het wel redden, maar weer niet sparen)
In ieder geval was er wel een leuke aanbieding in de Lidle. Bananen een kilo voor 0,99 euro. Hier zijn de kinderen dol op bananen dus kwam even goed uit.
Ach we zien wel weer. Mijn humeur begint weer op te krikken dus dat zit wel goed. Nu verder leven en genieten van de kleine dingen en besparen opnieuw als een sport gaan zien.
vrijdag 25 september 2009
Kosten opschrijven en hiermee besparen.
Nu ga ik het doen. Ik adviseer zoveel mensen om een boekje bij te houden met alle uitgaven maar zelf doe ik het dus niet. Niet dat ik er last van heb, ik ben een geboren boekhoudboekje, ik sla alles op in mijn geheugen en kan, naar verbazing van man en mijn ouders, exact aangeven wanneer en wat eruit is gegaan en aan wat en wie. Training noem ik dat en vele slapeloze nachten wanneer ik er weer eens niet uitkwam.
Nu ik toch lekker negatief ben vandaag wil ik direct even kwijt dat ik het gevoel heb dat ik de enige ben die probeert te besparen. In die zin, ik doe alle lampen achter iedereen uit, rommel ruimen, koffiezetapparaat uitzetten om nog niet te spreken over kwaad worden over mini uitgaven zoals een rolletje snoep bij een tankstation.
Daarbij kan ik er absoluut niet tegen dat kinderen (waar ik het nog van kan hebben) en partner me wel tien keer op een dag wijzen op artikelen die leuk, goedkoop en handig zijn maar verdomd veel geld kosten en die we gewoonweg niet nodig hebben en ons niet kunnen permitteren. Ik kan er niet meer tegen!
Dus, vanaf dat het leefloon weer binnen is, maak ik mezelf een huishoudboekje en leg dit in het zicht van partner en ook hij dient dan elke eurocent die hij uitgeeft op te schrijven. Al is het maar die 10 cent die hij vergeten is uit zijn broek te halen en nu dankzij de filter van het wasmachine in onze spaarpot is beland.
Misschien kan ik dan wat rust vinden. Gaan anderen hun ogen ook eens open wat het eigenlijk allemaal wel niet kost en....hoef ik dat gereken over de schuldbemiddeling en het besparen misschien niet meer alleen te doen.
Straks, als alles achter de rug is ben ik diegene die spullen gaat aanwijzen om aan te schaffen en reken maar....dan komt er een vaatwasser!
Nu ik toch lekker negatief ben vandaag wil ik direct even kwijt dat ik het gevoel heb dat ik de enige ben die probeert te besparen. In die zin, ik doe alle lampen achter iedereen uit, rommel ruimen, koffiezetapparaat uitzetten om nog niet te spreken over kwaad worden over mini uitgaven zoals een rolletje snoep bij een tankstation.
Daarbij kan ik er absoluut niet tegen dat kinderen (waar ik het nog van kan hebben) en partner me wel tien keer op een dag wijzen op artikelen die leuk, goedkoop en handig zijn maar verdomd veel geld kosten en die we gewoonweg niet nodig hebben en ons niet kunnen permitteren. Ik kan er niet meer tegen!
Dus, vanaf dat het leefloon weer binnen is, maak ik mezelf een huishoudboekje en leg dit in het zicht van partner en ook hij dient dan elke eurocent die hij uitgeeft op te schrijven. Al is het maar die 10 cent die hij vergeten is uit zijn broek te halen en nu dankzij de filter van het wasmachine in onze spaarpot is beland.
Misschien kan ik dan wat rust vinden. Gaan anderen hun ogen ook eens open wat het eigenlijk allemaal wel niet kost en....hoef ik dat gereken over de schuldbemiddeling en het besparen misschien niet meer alleen te doen.
Straks, als alles achter de rug is ben ik diegene die spullen gaat aanwijzen om aan te schaffen en reken maar....dan komt er een vaatwasser!
Collectieve schuldenregeling soms echt een ramp.
Ik word langzaam gillend gek. Niet omdat we in de collectieve schulbemiddeling zitten, dat op zich vind ik allemaal wel prima, maar omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ik er helemaal geen ruk mee opschiet. (sorry voor de woordkeuze)
We zitten er nu aankomende oktober precies een jaar in en toch is er nog niets afbetaald en zelfs nog geen aanzuiveringsregeling gemaakt! Vraag is waarom niet? Dat spookt steeds door mijn hoofd. Ben ik nu voor niets zo zuinig aan het leven? Bespaar ik om nog drie jaar in deze regeling te moeten zitten? Ik werk in plaats van part-time momenteel full-time om maar zoveel mogelijk inkomsten in te brengen. Mijn man heeft met zijn part-time avondwerk een zowat full-time inkomen en dat is leuk....als er ook allemaal eens iets mee gedaan zou worden!
Wij als gezin missen hem. De kinderen komen om vier uur thuis van school en manlief vertrekt tegen vijven. Met andere woorden, vier kinderen zien hun vader nauwelijks daar hij ook nog eens om de twee weken het hele weekend moet werken. Ik heb zelf een rot gevoel erbij want krijg het gevoel alsof we als broer en zus beginnen te leven. Overdag werk ik namelijk...
Is dit het allemaal wel waard? We hebben schulden en hebben jaren lang geprobeerd ze zelf af te betalen, met soms een scheiding tussen ons in als gevolg. Nu zouden we toch juist meer rust moeten krijgen? Dit is enkel niet zo en ik heb er zo de balen in!
In het begin werd gezegd dat we het wel in twee jaar konden afbetalen, nou dan vraag ik me af hoe! 1000 euro leefloon, wat mijn man zijn inkomen is. Dan 620 euro huur, wat de kinderbijslag is en dan blijft mijn loon van rond de 800 euro over. Maar waar blijft dit dan? En als ik dan bedenk hoeveel dat op een jaar moet zijn...nog dan zijn we nog niet eens op de helft naar mijn inziens.
De schuldbemiddelaar zegt dat ik me niet te druk moet maken. Dat alles op een spaarrekening staat en dat dit het begin van de aflossing zal zijn. Dat ze nog bezig is met het betwisten van de schulden en dat het bedrag dat ik voor ogen heb niet eens het schulden bedrag is....nee...maar wat is het dan wel? En hoe lang moeten wij nog op deze manier leven?
Ik ben altijd erg zelfstandig geweest, door brute pech in de schulden geraakt en ik probeer er al vijf jaar af te komen door zuinig te zijn, te besparen en steeds te blijven werken ondanks dat mijn huisarts en psycholoog dit afraden. (ik heb Borderline en een hernia) Wat verwachten ze nu eigenlijk nog meer? Ik ben verdorie 29 jaar en normaal in de bloei van mijn leven maar soms ben ik zo moe, zo ellendig dat ik door de wolken de zon niet meer zie....
Ja...ook ik zit wel eens in de put en ik denk dat er meerderen met mij zijn in zo een situatie die dezelfde gedachten en gevoelens hebben.
Maar ik pak me weer bij elkaar....vandaag mag ik balen en me zielig voelen en doe ik verder dus helemaal niets meer. Kindjes liggen in bed, huis is opgeruimd en mijn planning weer afgewerkt....
We zitten er nu aankomende oktober precies een jaar in en toch is er nog niets afbetaald en zelfs nog geen aanzuiveringsregeling gemaakt! Vraag is waarom niet? Dat spookt steeds door mijn hoofd. Ben ik nu voor niets zo zuinig aan het leven? Bespaar ik om nog drie jaar in deze regeling te moeten zitten? Ik werk in plaats van part-time momenteel full-time om maar zoveel mogelijk inkomsten in te brengen. Mijn man heeft met zijn part-time avondwerk een zowat full-time inkomen en dat is leuk....als er ook allemaal eens iets mee gedaan zou worden!
Wij als gezin missen hem. De kinderen komen om vier uur thuis van school en manlief vertrekt tegen vijven. Met andere woorden, vier kinderen zien hun vader nauwelijks daar hij ook nog eens om de twee weken het hele weekend moet werken. Ik heb zelf een rot gevoel erbij want krijg het gevoel alsof we als broer en zus beginnen te leven. Overdag werk ik namelijk...
Is dit het allemaal wel waard? We hebben schulden en hebben jaren lang geprobeerd ze zelf af te betalen, met soms een scheiding tussen ons in als gevolg. Nu zouden we toch juist meer rust moeten krijgen? Dit is enkel niet zo en ik heb er zo de balen in!
In het begin werd gezegd dat we het wel in twee jaar konden afbetalen, nou dan vraag ik me af hoe! 1000 euro leefloon, wat mijn man zijn inkomen is. Dan 620 euro huur, wat de kinderbijslag is en dan blijft mijn loon van rond de 800 euro over. Maar waar blijft dit dan? En als ik dan bedenk hoeveel dat op een jaar moet zijn...nog dan zijn we nog niet eens op de helft naar mijn inziens.
De schuldbemiddelaar zegt dat ik me niet te druk moet maken. Dat alles op een spaarrekening staat en dat dit het begin van de aflossing zal zijn. Dat ze nog bezig is met het betwisten van de schulden en dat het bedrag dat ik voor ogen heb niet eens het schulden bedrag is....nee...maar wat is het dan wel? En hoe lang moeten wij nog op deze manier leven?
Ik ben altijd erg zelfstandig geweest, door brute pech in de schulden geraakt en ik probeer er al vijf jaar af te komen door zuinig te zijn, te besparen en steeds te blijven werken ondanks dat mijn huisarts en psycholoog dit afraden. (ik heb Borderline en een hernia) Wat verwachten ze nu eigenlijk nog meer? Ik ben verdorie 29 jaar en normaal in de bloei van mijn leven maar soms ben ik zo moe, zo ellendig dat ik door de wolken de zon niet meer zie....
Ja...ook ik zit wel eens in de put en ik denk dat er meerderen met mij zijn in zo een situatie die dezelfde gedachten en gevoelens hebben.
Maar ik pak me weer bij elkaar....vandaag mag ik balen en me zielig voelen en doe ik verder dus helemaal niets meer. Kindjes liggen in bed, huis is opgeruimd en mijn planning weer afgewerkt....
Abonneren op:
Posts (Atom)
