Collectieve schuldenregeling soms echt een ramp.

Ik word langzaam gillend gek. Niet omdat we in de collectieve schulbemiddeling zitten, dat op zich vind ik allemaal wel prima, maar omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ik er helemaal geen ruk mee opschiet. (sorry voor de woordkeuze)
We zitten er nu aankomende oktober precies een jaar in en toch is er nog niets afbetaald en zelfs nog geen aanzuiveringsregeling gemaakt! Vraag is waarom niet? Dat spookt steeds door mijn hoofd. Ben ik nu voor niets zo zuinig aan het leven? Bespaar ik om nog drie jaar in deze regeling te moeten zitten? Ik werk in plaats van part-time momenteel full-time om maar zoveel mogelijk inkomsten in te brengen. Mijn man heeft met zijn part-time avondwerk een zowat full-time inkomen en dat is leuk....als er ook allemaal eens iets mee gedaan zou worden!
Wij als gezin missen hem. De kinderen komen om vier uur thuis van school en manlief vertrekt tegen vijven. Met andere woorden, vier kinderen zien hun vader nauwelijks daar hij ook nog eens om de twee weken het hele weekend moet werken. Ik heb zelf een rot gevoel erbij want krijg het gevoel alsof we als broer en zus beginnen te leven. Overdag werk ik namelijk...
Is dit het allemaal wel waard? We hebben schulden en hebben jaren lang geprobeerd ze zelf af te betalen, met soms een scheiding tussen ons in als gevolg. Nu zouden we toch juist meer rust moeten krijgen? Dit is enkel niet zo en ik heb er zo de balen in!
In het begin werd gezegd dat we het wel in twee jaar konden afbetalen, nou dan vraag ik me af hoe! 1000 euro leefloon, wat mijn man zijn inkomen is. Dan 620 euro huur, wat de kinderbijslag is en dan blijft mijn loon van rond de 800 euro over. Maar waar blijft dit dan? En als ik dan bedenk hoeveel dat op een jaar moet zijn...nog dan zijn we nog niet eens op de helft naar mijn inziens.
De schuldbemiddelaar zegt dat ik me niet te druk moet maken. Dat alles op een spaarrekening staat en dat dit het begin van de aflossing zal zijn. Dat ze nog bezig is met het betwisten van de schulden en dat het bedrag dat ik voor ogen heb niet eens het schulden bedrag is....nee...maar wat is het dan wel? En hoe lang moeten wij nog op deze manier leven?
Ik ben altijd erg zelfstandig geweest, door brute pech in de schulden geraakt en ik probeer er al vijf jaar af te komen door zuinig te zijn, te besparen en steeds te blijven werken ondanks dat mijn huisarts en psycholoog dit afraden. (ik heb Borderline en een hernia) Wat verwachten ze nu eigenlijk nog meer? Ik ben verdorie 29 jaar en normaal in de bloei van mijn leven maar soms ben ik zo moe, zo ellendig dat ik door de wolken de zon niet meer zie....
Ja...ook ik zit wel eens in de put en ik denk dat er meerderen met mij zijn in zo een situatie die dezelfde gedachten en gevoelens hebben.
Maar ik pak me weer bij elkaar....vandaag mag ik balen en me zielig voelen en doe ik verder dus helemaal niets meer. Kindjes liggen in bed, huis is opgeruimd en mijn planning weer afgewerkt....

Schuldbemiddeling nog niet eens gestart?

Waar ik zelf pas sinds kort achter ben is dat je nog steeds niet in de collectieve schuldbemiddeling zit zolang er nog geen tijdsduur of afbetalingsplan is aangemaakt. Ik vond dit behoorlijk vreemd en frustrerend om te horen!

Ik bespaar op alles en wil perse dat het leefloon zo laag blijft om zo snel mogelijk weer uit de collectieve schuldbemiddeling te zijn. De maximale tijd zou vijf jaar zijn, maar nu hoor ik dus dat dit pas ingaat vanaf het moment dat je bij de rechter al je betwistingen enz door hebt gegeven en daarnaast een betalingsplan hebt uitgewerkt!

We weten dat er heel veel betwist gaat worden. Sowiezo alle deurwaarderskosten en rentes die erop zijn gekomen. We hebben dan wel twee jaar alles geprobeerd om er zelf vanaf te komen en ik hield zelfs niets over om van te eten! Dit geeft ons nu dan voordelen en onze schuldbemiddelaar zegt dat we er ook wel binnen twee tot drie jaar vanaf zullen zijn.

Ja....leuk, maar pas wanneer de zitting is geweest en we zitten nu al 1,5 jaar bij een schuldbemiddelaar! Met andere woorden, zolang er niet betaald gaat worden en er geen afspraken zijn gemaakt kan het toch snel vijf jaar worden!

Maar goed, ik hoorde nu dat we waarschijnlijk in oktober met de betwistingen enz naar de rechtbank gaan en dat er een behoorlijk betalingsplan opgezet kan worden. Gelukkig maar! We zijn een kei geworden in besparen dus we willen perse dit lage leefloon houden en dan ook echt flink aflossen op een zo kort mogelijke tijd.

Hopelijk gaat dit lukken! Wanneer er nieuws is zal ik het direct posten.

Wat is Collectieve Schuldbemiddeling?

Wat is dat nu eigenlijk? Collectieve schuldenregeling?

Allereerst moet je contact opnemen met het OCMW en/of een advocaat. Deze moet je echt al je financiën doorgeven alsook alle schulden en rekeningen. Geloof me, het is een hele hap en je wordt er niet vrolijk van. Vergeet niet je bewijs kinderbijslag, teruggave van de belastingen ed. zaken, anders kan je, net als ons, nog vier keer terug moeten gaan.
De advocaat gaat dan een uitgebreid verzoekschrift schrijven voor de Rechtbank. De Rechter kan daarin inzien wat je financiële toestanden zijn en of je recht hebt op Collectieve Schuldbemiddeling. Daarmee wordt dus bedoeld hoe onvermogend je bent en dat je werkelijk niet in staat bent om zelf nog je schulden op te lossen. Dit is een spannende en zenuwslopende tijd geweest voor ons.

Wanneer je toegelaten wordt zal de Beslagrechter al je financiën overdragen aan een schuldbemiddelaar, al dan niet zelf uitgekozen. Wij hebben ons laten sturen en hebben een fijne schuldbemiddelaar gekregen die direct aan de slag ging voor ons.
Natuurlijk betekent het inleveren. Maar…eerlijk gezegd vonden wij dat we er beter aan toe waren dan eerst. Je krijgt voor langere tijd (max 5 jaar) een leefloon toegekend om een menswaardig bestaan mee te leiden. Zoals ik eerder al zei krijgen wij 1000 euro in de maand en betalen we, buiten de huur, alles nog steeds zelf hiervan. Het is soms knibbelen, maar het geeft zeker een stuk rust. Daarnaast wordt er nog een reservepotje gemaakt voor onvoorziene kosten en een deel voor de schuldeisers.

Ook moet je instemmen met de regelingen die je schuldbemiddelaar je opstelt. Dat wil zeggen, niet te dure wagen en mocht je die niet dringend nodig hebben…geen wagen meer. Eventueel verhuizen naar een goedkopere woning en noem maar op. Gelukkig mochten wij onze krakbak houden en ook in ons huisje blijven wonen. Maar het kan dus voorkomen dat dit niet mogelijk is. Dat moet je even in gedachten houden.

Wanneer er veranderingen zijn in het inkomsten dien je die altijd te melden. De schuldbemiddelaar heeft een rekening waar al je inkomsten op komen. Je mag dus niets zelf meer binnen krijgen. Dit nummer dien je dus door te geven aan je werkgever, belasting, kinderbijslagfonds ed.

Dit waren eigenlijk de nadelen. Valt best nog mee toch? Je hoeft in ieder geval niet meer bang te zijn dat je lastig wordt gevallen door een deurwaarder of een andere schuldeiser.

Je kunt dus ergens al met een schone lei beginnen, alleen ligt je leefloon natuurlijk die jaren wel wat minder hoog. Maar dat staat natuurlijk lijnrecht tegenover alles kwijt te raken en er nooit meer uit te geraken.

Sommigen gaan in conflict met hun schuldbemiddelaar. Eerlijk….ik vloek ook wel eens binnensmonds, maar bedenk me dan weer. Over vier jaar mogen we ons gelukkig prijzen dat we er vanaf zijn. Onze oudste zoon is dan 11, dus er staat ons nog een heel leven voor ons!

Ontplooien kan je in deze tijd ook zeker. Denk eens aan een extra baan, of een opleiding (goedkoper of gratis wanneer je in de schuldenregeling zit) ook kinderopvang ed worden goed geregeld, mits je ook echt vooruit wilt natuurlijk! En het geldt nog steeds, hoe meer inkomsten de schuldbemiddelaar binnen krijgt, des te sneller kan je er weer van verlost zijn!

Hoe moeilijk het ook is, de schaamte, het opofferen van je privé, het moeten leven van een minimum, ik ben blij dat ik het heb gedaan. Geloof me…er zijn steeds meer mensen die in deze situatie zitten. Doe er iets aan! Schulden zijn niet op een dag gemaakt en kunnen dus ook niet op een dag opgelost zijn!